Sjoe, ek is terug uit Venda, met haar als stro, een kikkerfobie maar ook heel wat ervaringen rijker. Al waren de eerste dagen ontzettend afzien, dit zijn wel 10dagen geweest die ik nooit meer zal vergeten.

Na een reis van zo'n 5 uur kwamen we bij de eerste school aan. Hier werden we hartelijk ontvangen en begon het geknuffel al. Je bent haast net een toeristische attractie, alle kinderen willen aan je zitten en je knuffelen, best raar. Deze 10 dagen waren we verdeeld in 2 groepen. 3 van ons liepen stage op deze eerste school in Elim en verbleven in Louis Trichard en ik samen met nog 3 woonden en liepen stage in Tshikwarani. (het heeft trouwens wel een paar dagen geduurd voordat ik deze naam kon uitspreken

) Na een kort bezoek op deze eerste school werd de eerste groep naar hun huis gebracht. We hadden te horen gekregen dat ze een huis kregen voor hen zelf dus we waren erg benieuwd. Dit was echt een super mooi huis, lekker relaxt, mooie grote keuken, balkon, flatscreen en heerlijke banken. (we waren al snel jaloers!)

Na een korte inspectie in het huis kon de reis doorgaan naar de tweede school, de school in Tshikwarani. (dit lag zo'n half uur van elkaar vandaan) Dit was ook de school waar de vrouw werkte (als schoonmaakster/concierge) waar wij de komende dagen zouden verblijven. Ze werd al snel omgedoopt tot Big Mama en als je foto's ziet zul je deze naam ook snel begrijpen

en wij werden omgedoopt tot ‘her daughters'. Ze was bijna klaar met haar werkdag en zou zo komen dus wij gingen vast in de auto zitten.. Dat dit ‘zo' vervolgens bijna 3 uur later was zal de Afrikatijd wel zijn geweest.We gingen naar een armoedig uitziend dorpje en bij elk huis hoopten we dat dat niet ons huis zou zijn. Uiteindelijk kwamen we via een zandweg met hobbels, gaten , stenen en overstekende geiten en kippen, bij een mooi huis. Viel mee dus, tot we er achter kwamen dat de komende dagen de wc een longdrop was (een soort betonnen dixie maar zelfs de dixies in Nederland zijn stukken hygiënischer en daar vliegen tenminste ook geen vliegjes uit), dat we elke dag 2 keer moeten badderen in een gietijzeren teiltje met 10 cm (gelukkig af en toe warm water), het enige stromende (grond) water een kraantje buiten was en dat we die avond hoenderpoten te eten kregen. Tenminste we dachten dat het hoenderpoten waren maar het bleek dus een hele hoender te zijn. En heel in Afrika betekent ook echt heel dus echt alles lag te drijven in de pan. Van de kop met de bek nog open tot de poten met de nagels er nog aan. Iehll! Ook de mieliepap was niet te eten. Deze was zo stijf dat je er wel een kasteel van kon bouwen. Raar om te begrijpen dat dit eten is wat die mensen bijna elke dag eten. Deze ‘heerlijke' maaltijd moesten we eten bij kaarslicht. Al werd er op de school trots verteld dat het een huis met elektriciteit was, toen we bij het huis aankwamen bleek de elektriciteit te zijn uitgevallen en tja, dan zijn kaarsen de oplossing. Gelukkig werd dit 's avonds opgelost zodat we wel in bad konden met licht. Alles was tot nou toe weggegiegeld, zelfs dat we met z'n tweeën moesten badderen en dat je daar dan allebei zit in een teil met je knieën haast tot aan je neus en je haar moet uitspoelen met een kopje water. Ik kon er allemaal nog wel om lachen, waar waren we belandt?! Tot het moment kwam dat ik in twee zwarte kraalogen keek en erachter kwam dat het een padda (kikker) was. Toen ik daarna ook nog flopflop naast me hoorde en bleek dat de kikker zich van hoek tot hoek begon te verplaatsen en toen ineens aan de andere kant van mijn teil zat, ben ik gillend opgestaan en dat ik NUUU terug wilde naar Pretoria. Dit vonden de kikkers blijkbaar erg grappig want elke keer als ik 's avonds ging badderen werd ik wel vergezeld door een kikker. Op een avond zelfs door 3. Deze heeft BigMama toen weggejaagd met een grote bezem en een steen werd gelegd voor het gat in de muur en zo kon ik toch nog de laatste twee avonden kikkervrij badderen.

De eerste paar dagen waren dus erg wennen. Een totaal andere omgeving, een vrouw die probeert je moeder te zijn, een erg onhygiënische wc en dus kikkers. Maar gelukkig kon ik slapen in een gewoon bed (al was de matras erg hard) en kon ik alleen slapen. Dit was bij die anderen wel anders want die moesten met z'n 3en een bed delen.

De volgende dag begon stage. De eerste dagen hebben we in verschillende graden gekeken en vanaf donderdag kregen we onze eigen groep. Samen met Jikke gaf ik de komende week les in graad 4. De juffrouw van deze graad had wat Afrikatijd genomen. Ze was op vakantie gegaan naar Zimbabwe en niet teruggekomen. De klas zat nu al zo'n week zonder juffrouw en kregen dus geen les. Heerlijk om je eigen klas te hebben. We hebben allerlei leuke dingen met ze gedaan, veel met ze gezongen, spelletjes gedaan en ze dingen geleerd over Holland. De kids waren erg enthousiast dat we er waren en we werden bijna platgedrukt elke keer. Iedereen wil je aanraken, je een hand geven of met je knuffelen en dat een paar keer op een dag. Het is een raar gevoel om zo bijzonder gevonden te worden. Overal werd er naar je omgekeken (tja, als enige blanken in een gebied met alleen maar donkere mensen is dat natuurlijk niet zo raar) en wuivend in de Atos voelden we ons soms net koninginnen.

Elke dag werd de tijd in Venda beter. Big Mama was een echte moeder voor ons. Erg bazig maar wel super lief, hele hoender en mieliespap hebben we niet meer gegeten, voor de longdrop hadden we een oplossing (namelijk naast het hokje of ophouden dat we weer op school waren) en we genoten van al die lieve kinderen. Maar dat genieten van stage liep wel een deuk op, op de maandag in de tweede week. De juffrouw was terug uit Zimbabwe. Ze leek aardig. Inderdaad leek, want dat was ze allesbehalve. Voor haar waren we zo'n beetje lucht en de hele dagen lesgeven moesten we inruilen voor een uurtje en voor de rest keken we toe hoe zij al schreeuwend met een takje door het klaslokaal liep. Als je op deze manier gezag wilt krijgen?!...

Maar al met al was Venda een super mooie ervaring. Een ervaring die ik zeker niet wilde missen. En nu terug in Pretoria mis ik onze Big Mama Sylvia en al die lieve kinderen ook wel een beetje, maar die kikkers... die natuurlijk niet

Afgelopen maandag ben ik weer begonnen met stage in graad 4. Heerlijk om weer terug te zijn. De kinderen waren erg blij en er werd erg gelachen om het verhaal van de hele hoender en de kikkers. Ik geniet nog steeds volop maar als ik dan skype met m'n ouders, de mailtjes en reacties van thuis lees, of post krijg, dan mis ik jullie best wel. Maar heb gelukkig nog genoeg afleiding en vermaak me nog prima. Zondag m'n verjaardag vieren, volgend weekend met een hele groep naar het Krugerpark en in de laatste week gaan wenog naar een dam en een plaas. Nog genoeg te doen dus.

Maar het is weer heerlijk weekend dusnet lekker gegeten(wordt nog wennen in Nederland trouwens om gewoon weer om half 6 te eten) en dan gezellig kuieren. Genieten van mijn laatste weekend als 20-jarige..

Veel liefs vanuit het nog steeds heerlijke Afrika.

Henny

ps. http://picasaweb.google.nl/116543659851107918959